مچاله غلت می خورم و

هزار ویک شب را

ریز

ریز

می کنم گریه

از رابطه

....بی

!زار می زنم

حلقه حلقه اتفاق را

!که زنجیر می کندم باتو

حرفم شده است

توی قصه ی تو

!درمتن گمشده ام

به حاشیه دیگر نمی کشی

!نفس ام

خاک می خورم!

توی مشت بسته قاب،

پشت تور عروسی ام با دیوار.

انگار کوک شده ام

 برای بازی دستمالی چشم وشلال آب.

به ریشخند غبار اینه ولک های روی فنجان

دوخته ای چشمانم را

و وصله می زنی نگاه هایم را

که جور نیست با جنس حرف ها...

اما به کوری چشمان بسته تخت!

بکش به روی خواب ها وتنت

چهل تکه مرا!

برای کودکمان

چه عکس قشنگی گرفته ای از ماه

 از ستاره ها که هیچ وقت همبازی ام نبوده اند

و هتل های پر ستاره برایم

کمتر از خرابه های خانه مان بودند

حالا که می روی تا شاید !

تا پاره پاره های تو

 و تنت

از لابلای چفیه نگاهم کن !

من روی نقشه های دروغ

اجلاس حراج خاک را

عق زده ام

و کابوس تکه تکه شدن را

حتی برای آب هم نگفته ام .

و سنگ سنگ

ستاره ی بی دنباله را

نشانی خاک داده ام .

صبر کن

بوی باروت

سنگهای توی مشتت را

ویار کرده ام !

به بهانه دومین کنگره شعر زنان تهران وسالگرد پیروزی انقلاب ؛ بادکتر زهرا عبدی -شاعر وپزوهشگر ادبی- پیرامون شعر وجایگاه زنان در ادبیات گفتگویی انجام داده ایم؛که پیش روی شماست:

جایگاه زنان شاعر را در ادبیات چگونه ارزیابی می کنید ؟

زنان درون ایدئولوزی از پیش تعریف شده؛زاده می شوند ورابطه شان با زندگی واقعی برمبنای تعاریفی از پیش تعیین شده شکل گرفته است. زن در تعریفی از خویش زاده می شود که گاه اورا تا سرحد یک شی وسیله حفظ بقا وحتی کلفتی خانه ؛تنزل می دهد.

بیشتر زنان به محض تولد در ساختار نظام تعیین شده چون مهره ای با عملکرد محدود ومشخص می نشینند.این ساختار ونظام تعیین شده حتی آفرینش های ادبی او را نیز تعریف می کند وحد وحدود آن را نیز تعیین میکند.

در چنین وضعیتی مدار تعریف وتشخیص زن نیست واین مرد است که زن با توجه به او تعریف می شود."شخص"مرد است که زن "دیگری"است.

!ته مانده حوصله ات

.نه نمی نوشم

.چای دیگری دم باید کرد